علیه بیکاری ، علیه گرسنگی، علیه خصوصی سازی، کارگران به اعتراض برخاسته اند

 

مبارزات و اعتراضات کارگری در ایران به شکل فزاینده ای گسترش یافته است . در این رابطه کارگران الکتریک رشت در روز 17 خرداد با سفر به تهران و با تجمع مقابل سازمان صنایع ملی، خواهان تحقق مطالبات خود شدند . بدنبال واگذاری این شرکت به بخش خصوصی و تعطیل شدن این کارخانه ، کارگران هنوز سنوات و بازخریدی خود را دریافت نکرده اند . کارگران با نوشتن خواستهای خود بر روی پلاکاردها و سر دادن شعار خواهان جوابگویی مسئولین حکومتی شده و تهدید کردند که در صورت بی توجهی به خواستهایشان، بار دیگر دست به اعتراض خواهند زد.

 

از طرفی دیگر ، کارگران بازنشسته ذوب آهن اصفهان در اعتراض به سطح پائین حقوق خود، برای چندمین بار دست به اعتراض زده و برای چندمین ساعت گردنه ورودی ذوب آهن را مسدود کردند.

 

در ادامه سیاست خصوصی سازی و بستن کارخانجات ، کاخانه قرقره زیبا، نیز به جمع کارخانجات تعطیل شده پیوست و بیش از یکصد کارگر دائم این کارخانه ، با بیش از 17 سال سابقه کار بیکار شدند. در همین حال راه پیمایی کارگران شاغل نارنج قزوین ، خبر گزاری ایلنا را مجبور به افشای سرکوبگر نیروهای انتظامی رژیم کرد . کارگران شاغل نارنج که از گرسنگی در رنج هستند ، در روز 18 خرداد برای احقاق حقوق خود دست به راهپیمایی از کارخانه به طرف قزوین زده بودند، توسط نیروهای سرکوبگر حکومتی با شلاق مورد استقبال قرار گرفتند . کارگران که مدت 17 ماه است حقوق و دستمزدهایشان پرداخت نشده برای نشان دادن اعتراض خود به این جنایت کارفرما و دستگاههای حکومتی دست به راهپیمایی زده بودند . این خبرگزاری اقرار کرده است که در روزهای گذشته عده ای از کارگران بخاطر فقر جسمی و گرسنگی و ناتوانی در بخش سی سی یو بستری بودند و اضافه کرده است که مجریان قانون خود پیمانکاران شرکت شده اند .

 

اخبار این اعتراضات و مبارزات در شرایطی انتشار می یابد که هر روز ، شاهد اعتراضات کارگری در سراسر کشور هستیم . اعتراضاتی که علیه سیاست خصوصی سازیها، بیکار سازیها، علیه بیگاری و عدم پرداخت دستمزدها ، علیه سرکوب و نهادهای سرکوبگر حکومتی، برای بیمه بیکاری، امنیت شغلی ، افزایش دستمزدها، برای حق تشکل مستقل کارگری، حق اعتصاب در بسیاری از مناطق و شهرها صورت گرفته می گیرد و روزی نیست که اخبار از کردستان و خوزستان، تهران و قزوین ، زاهدان و اصفهان ، کرمانشاه و تبریز وهمدان و رشت انتشار نیابد . به این لحاظ می توان به جرأت گفت که خواست عمومی طبقه کارگر مزد بگیر کشور در همه این اعتراضات در حال فریاد است .

 

فریادی علیه گرسنگی علیه جنایت مشترک کارفرمایان و حکومت اسلامی در به گرسنگی نشاندن کارگران و خانواده های کارگری، در ناامن کردن زندگی و حیات کارگران و خانواده های آنان .

 

در این فریاد و اعتراض، کارگران و مزد بگیران ایران را تنها نگذاریم. کارگران ایران را در سازمان دادن تشکلهای مستقل کارگری، در اعتراض علیه بیکار سازیها و خصوصی سازیها، در اعتراض علیه سرکوب ، برای افزایش دستمزدها متناسب با تورم و یک زندگی انسانی ، برای بیمه بیکاری برای همه بیکاران ، علیه رژیم سرمایه داری حمهوری اسلامی یاری کنیم .

 

کمیته مرکزی سازمان کارگران انقلابی ایران راه کارگر

ژوئن 2005