اعلامیه کمیته مرکزی سازمان

 

* به مناسبت آغاز سال تحصیلی جدید *

 

 

با به پایان رسیدن فصل تابستان و آغاز پائیز، حدود پانزده میلیون تن از دانش آموزان کشورمان به همراه بیش از یک میلیون معلم راهی صد وسی و پنج هزار واحد آموزشی شدند تا سال تحصیلی را با هزار آرزو آغاز کنند. این در شرایطی رخ میدهد که میلیونها کودک و انسان در ایران وجود دارند که یا هرگز پا به محیط آموزش نگذاشته اند و یا مدرسه را پس از چند سال رها می کنند.

بنا به اعتراف خبرگزاری "مهر" رژیم اسلامی ، در حال حاضر " سیزده میلیون نفر بازمانده از تحصیل تا مقطع سنی چهل و پنج سال در کشور داریم که از این تعداد سه میلیون و صد هزار نفر افراد واجب التعلیم بین سنین یازده تا هفده سال هستند ." این حبرگزاری در مورد کودکان کودکستانی نیز اعتراف میکند که : " در حال حاضرفقط حدود چهارصد و پنجاه هزار کودک در دوره پیش دبستانی ثبت نام میشوند ، اما هنوز نیمی از کودکان کشورمان از آموزشهای دوره پیش دبستانی محرومند . ضمن اینکه حدود چهارده درصد از مردم ایران سواد خواندن و نوشتن ندارند و یک و نیم درصد از کودکان نیز نمی توانند به مدرسه بروند . "

علت عمده اکثریت کسانی که ازادامه تحصیل محرومند، همانا فلاکت و بحران اقتصادی_اجتماعی موجود و عواملی چون فقر والدین و نیاز آنها به کار و درآمد فرزندان خود می باشد. ضمن اینکه سیاست های آموزشی، فرهنگی و اجتماعی جمهوری اسلامی نیز سبب کشتن روحیه تحصیلی و رغبت به کسب علم و فن میگردد. این رژیم از یک طرف با حذف بسیاری از متون و دروس علمی و جایگزینی آنها با مشتی خرافات مذهبی و قرون وسطایی، مراکز علم و آموزش را به حجره های جعل و جهل پراکنی مبدل نموده واز سوئی دیگر با اعمال شدیدترین سرکوب ها ، جّو خفقان آلودی را در مدارس سراسر کشور حاکم کرده است، جّوی که هم معلم و هم محصل را از حق آزادی اندیشه، بیان، تشکل و تحقیق و تفحص باز میدارد و محیطی کلیشه ای، سنتی و ناهنجار را بر مراکزآموزشی مستولی می کند. ضمن اینکه بیش از یک میلیون معلم همجون سایر اقشار طبقه کارگر( طبقه مزد و حقوق بگیر جامعه ) بدلیل درآمد ناچیز ناشی از شغل حساس و مهم شان، ناگزیر از زندگی چند شغله هستند. این مسئله روحیه و انرژی آنها را به تحلیل میبرد و نه تنها سبب عدم ارتقای توانایی علمی و تعلیم وتربیتی آنها می گردد، بلکه ایشان را حتی از پیشبرد وظایف عادی جاری در مدارس نیز باز میدارد. نتیجه ناگزیر این روند، افت تحصیلی وعلمی دانش آموزان است. البته بخشی از خانواده های متوسط و مرفه، با استخدام معلم خصوصی و یا ثبت نام فرزندان خود در مدارس موسوم به غیرانتفاعی سعی در مقابله با این پدیده مخرب می کنند، اما میلیونها دانش آموزی که از خانواده های کارگری و زحمتکش برخاسته اند، ناگزیرند در این محیط آموزشی بحران زده، عقب مانده و با کلاسهای فرسوده سال تحصیلی را به آخر برسانند.

درهمین رابطه وزارت آموزش و پرورش رژیم فاش میکند که : " بیش از ففتاد هزار کلاس درس فرسوده و قدیمی در ایران وجود دارد که چهل هزار کلاس از این تعداد ، خیلی خطر آفرین محسوب میشوند و تضمینی برای درس خواندن دانش آوزان در زیر سقف این قبیل کلاسها وجود ندارد . " تحت چنین وضعیتی است که میلیونها محصل ، در نهایت ناامیدی، به ترک تحصیل روی می آورند.

آنها البته با چشم خود می بینند که وقتی صدها هزار فارغ التحصیل دانشگاهها ، قادر به پیدا کردن شغلی متناسب با تخصص و مدرک خویش نیستند و وقتی مشاهده می کنند که درصد اشتغال زنان ایران از دوازده درصد تجاوز نمی کند، از خود می پرسند، به چه امیدی، دلمشغولی گرفتن دیپلم را بخود راه دهند !؟

بدین ترتیب عظیم ترین قشر اجتماعی کشورمان که در هر جامعه " نرمالی" بعنوان یک قشر آینده ساز، روی آن حساب ویژه ای باز می کنند، از " خیر" سر نکبت جمهوری اسلامی، آینده ای تیره و تار را در برابر خود می بینند. اما این سرنوشت محتوم و تغییر ناپذیر میلیونها کودک و نوجوان کشور ما نیست، آنها می توانند در کنار سایر جنبشهای اجتماعی(جنبش کارگری، جنبش دانشجویی، جنبش زنان و.......) با مقاومت در برابر سیاست های ویرانگر رژیم اسلامی و تقویت صفوف خود وایجاد تشکل های مستقل در مدارس و محلات، عزم خو را برای پایان دادن به عمر این رژیم آینده سوز دو چندان کنند.

تردیدی نیست که دانش آموزان- بویژه محصلین دبیرستانها در شهرهای بزرگ بخش مهمی از جنبش عمومی جوانان و مردم کشورمان بر علیه استبداد حاکم را تشکیل میدهند، اما ضروریست در خود مدارس نیز که امکان ثابت و محیط اجتماعی مناسبی را همچون دانشگاه برای تداوم مبارزه فراهم می کند، جنبش و تشکل های مستقل دانش آموزی را شکل دهند.

معلمین پیشرو و محافل و هسته های دانش آموزان آگاه و مبارز؛ نقش مهمی در این حوزه ایفاء می کنند. وظیفه ای که اگر با پشتکار و پختگی به آن پرداخته شود، می تواند به بیش از دو دهه رخوت و رکود سیاسی در مدارس وعقب نشینی فاحش جنبش دانش آموزی در برابر رژیم، پایان دهد.

با امید به شکستن سد اختناق در مدارس و عروج مجدد جنبش دانش آموزی ، سال تحصیلی پر باری را برای همه محصلین ایران آرزو می کنيم .

 

کمیته مرکزی سازمان کارگران انقلابی ایران ( راه کارگر )

 

مهر ماه 84