پیام کمیته مرکزی سازمان کارگران انقلابی ایران(راه کارگر )

                                                    به

سومین گردهمایی سراسری در باره کشتارزندانیان سیاسی در ایران  18 تا 20 سپتامبر

2009 در هانور آلمان!      

              

            رفقای گرامی بیست و یک سال پیش در چنین روزهائی، سران جنایت پیشه و تبه کار جمهوری اسلامی با بهره برداری از فضای سیاسی پدید آمده از برقراری آتش بس در جبهه های جنگ هشت ساله با عراق،  توانستند با استقرار سکوت گورستانی در کشور، و بدون بروز واکنشی شدید از جانب توده ها و حتا بسته گان زندانیان سیاسی،   در خلوت زندان ها  بیش از ده  هزار زندانی سیاسی را به پای میز تفتیش عقاید بکشانند و با تجدید محاکمه و تجدید نظر در احکام پیشین آنان،  چند هزار تن از ارزنده ترین زندانیان سیاسی را  در زندان ها حلق آویز کنند و با سازمان دادن این  کشتار تاریخی و در پرتو آن  تشدید سرکوب و ایجاد وحشت در جامعه،  بقای رو به زوال خود را پس از برقراری آتش بس در جبهه ها و پس از مرگ خمینی تضمین کنند!

            اما ماشین سرکوب جمهوری اسلامی  در پی این جنایت تاریخی از کار باز نماند و از فردای این جنایت تاریخی، سرکوب همه جانبه ی همه ی طبقات با  تشدید فشار بر زنان و جوانان و  تشدید استثمار کارگران و زحمت کشان در پرتو  اجرای سیاست خصوصی سازی واحدهای تولیدی و خدماتی دولتی در دستور کار قرار گرفت و با  شکار نویسنده گان و مبارزان سیاسی دگراندیش موسوم به قتل های زنجیره ای به اوج خود رسید.  با یورش سازمان یافته به کوی دانشگاه تهران در امیرآباد و سرکوب خشونت بار تظاهرات  دانشجویی در تیر ماه هفتاد و هشت  و به بند کشیدن شمار زیادی از دانشجویان برای مهار جنبش نوپای دانشجوئی دامنه ی سرکوب فراخور خودی ها شد  و در پی  برگزاری انتخابات فرمایشی در خرداد ماه سال جاری برای گزینش رئیس جمهور، و پای بند نماندن رهبری نظام  به نتیجه ی انتخابات فرمایشی خود ساخته، و  اقدام به کودتای انتخاباتی، سرکوب خودی ها و بخشی از شرکای حکومتی وارد مرحله ی تازه تری شد.

            کودتای انتخاباتی، خشم میلیون ها تن از مردم ناراضی را بر انگیخت  و آنان را به خیابان ها کشید.  با  یورش نیروهای رنگارنگ امنیتی، نظامی و انتظامی به تظاهرات مسالمت آمیز توده ای، و بازداشت  انبوهی از  تظاهرکننده گان و شکنجه و آزار آنان در زندان ها، این بار به تجاوز جنسی گسترده روی آورده اند و  کشتار شماری از بازداشت شده گان را در زندان ها  سازمان داده اند، کشتاری که دامنه  و میزان آن هنوز هم ناروشن است. و از آن جا که خبر درستی از کشتار تظاهرکننده گان و بازداشتی ها در دست نیست بیم آن می رود که شمار کشته شده گان بیش از رقم های رسمی سی و یا هفتاد نفره ای باشد که تا کنون خبر داده اند.

            در جریان روی دادهای پس از انتخابات، با بهره گیری ابتکاری نسل جوان از رسانه های امروزی،  مردم ایران و جهان توانستند شاهد روی دادهائی باشند که در خیابان های تهران و شهرستان ها می گذرد و شدت عملی که نیروهای پلیسی و نظامی انتظامی رژیم در برابر تظاهرات مسالمت آمیز بروز می دهند، امر مهمی  که  در گذشته و به ویژه در جریان کشتار زندانیان سیاسی در سال شصت و هفت و دهه ی شصت از دیده ها  پنهان می ماند و از آن جا که با بازتاب این روی دادها و دامنه ی تجاوز کارگزاران امنیتی رژیم ماهیت ضد انسانی حکومت اسلامی بر همه گان آشکارتر شده است زمان مناسبی فرا رسیده تا دیده ی جهانیان به ژرفای سرکوب و دامنه ی آن در جامعه، و  شدت عمل رژیم در زندان ها  و به ویژه کشتار زندانیان سیاسی در نخستین دهه ی فرمان روائی این رژیم بهتر گشوده شود! و برگزاری یادمان جان باخته گان تابستان  شصت و هفت خود فرصت مناسبی است برای نیل به این هدف! 

            برگزاری یادمان کشتار زندانیان سال شصت و هفت و دهه ی شصت از آن جا اهمیت دو چندان دارد که نه تنها جناح مقتدر حاکمیت هم چنان در برابر آن به سکوت خود ادامه می دهد، بل که رهبران جناح اصلاح طلب، حتا کسانی که هم اکنون در بازداشت به سر می برند  و شماری از آنان  زیر فشار  زندان و کاربست شکنجه  تن به  شوهای تلویزیونی می دهند هم،   هم چنان به سکوت خود در باره ی نخستین دهه ی سرکوب نیروهای انقلابی و کمونیست و کشتار زندانیان سیاسی ادامه می دهند و سبب این سکوت پیشاپیش روشن است  زیرا آنان خود  در برپائی این حاکمیت و تداوم  سه دهه سرکوب سیاسی و طبقاتی آن و به ویژه سرکوب کمونیست ها و نیروهای انقلابی سهم به سزائی دارند. و اما  از آن جا که  ماشین سرکوب و کشتار رژیم با وجود تشدید اختلاف در بالا هنوز از کار نیفتاده، و  دامنه ی گسترده  سرکوب و شیوه های آن  هم چون گذشته  برقرار است بازگوئی جنایت ها و یادآوری شیوه های سرکوب و افشای کشتار زندانیان سیاسی هم چنان وظیفه ای است اساسی و مقدم!

            گردآمدن  شماری در خور توجه  از زندانیان رها شده از بند و زندان جمهوری اسلامی و بازگوئی آن چه که در جریان بازداشت، بازجوئی و دادگاه بر آن ها رفته است می تواند مستندات درخشانی باشد برای نشان دادن  ماهیت جمهوری اسلامی، رژیمی که جز سرکوب عریان، بازداشت، و شکنجه و اعدام  سایر حربه های فرمان روائی  را از کف داده است. بیان روشن و بی کم و کاست روی دادهای زندان بدون غلو و مبالغه و پرهیز از تکرار، و پرهیز از آوازه گری های فرقه ای و گروهی  می تواند مستندات پرارزشی باشد در افشای باز هم بیش تر نظام جمهوری اسلامی و سران جنایت کار آن، و نیز سندی ارزش مند  برای امروز و فردای تاریخی ما!

            امسال یادمان جان باخته گان تابستان شصت و هفت و  دهه ی شصت و در یک کلام کشتار زندانیان سیاسی در شرایطی برگزار می شود که  در پرتو بیداری نسل جوان، نسلی که پس از انقلاب پنجاه و هفت دیده به جهان گشوده است، شعار آزادی و آزادی خواهی پژواکی سترگ و شایسته برجای نهاده و نمایش رژه ی  پرشکوه میلیونی  در شهرهای بزرگ و کوچک، فضای سیاسی جامعه را دگرگون ساخته و  بانک اعتراضی سراسری،  و فریاد رسای دادخواهی همه گانی، سران حکومتی و همه ی جناح بندی های شریک در حاکمیت  را به لرزه در آورده است  تا آن جا که با تشدید باز هم بیش تر سیاست  سرکوب و برقراری حکومت نظامی اعلام نشده،  نه تنها کمر به نابودی جنبش نوخاسته ی کنونی و دادخواهی توده ای دارد بل که  بخشی از متحدان دیروزی خود را هم که در جنایت های سه دهه ی گذشته مباشرت فعال داشته اند به داشتن سیاست براندازی متهم می سازند و به مثابه  دشمن  قصد از پای درآوردن آنان را دارند.

             بی گمان تشدید اختلافات درونی و شکاف در میان بالائی را باید گامی مثبت و سودمند در جهت سرنگونی کلیت نظام تلقی نمود، اما بالا گرفتن اختلاف بالائی ها را نباید با به بوته ی فراموشی سپردن  گذشته ی آنان یکی دانست و هم چنان باید کوشید تا  همه ی جناح بندی های حکومتی  در برابر این جنایت تاریخی اعلام موضع  کنند.

            اگر فریاد در گلو خفته ی جانبازان قهرمان دهه ی شصت در حصار زندان ها به جائی نرسید و  اگر فریاد دادخواهی ما در برابر این جنایت تاریخی در دو دهه ی گذشته پژواک چندانی نمی یافت اینک که زوال حاکمیت نظام جمهوری اسلامی فرارسیده است دادخواهی ما پژواکی گسترده تر دارد و خون سرخ آن جان باخته گان بر پرچمی  نقش بسته است که آزادی و سوسیالیسم را مژده  می دهد. 

            برای برگزار کننده گان و شرکت کننده گان در سومین گردهمایی سراسری یادمان امسال آرزوی پیروزی و سرافرازی داریم!

                                                     کمیته مرکزی سازمان کارگران انقلابی ایران ( راه کارگر) 

                                                                     بیست و دوم شهریورماه 1388