برعلیه احکام اعدام، دستگیریها، وفشار برفعالین سیاسی به مقا بله برخیزیم

 

 

رژیم جمهوری اسلامی در مقا بله با جنبش آزادیخواهانه توده های مردم ، واز سر درمانده گی و استیصال شمشیر را از رو بسته ، و افسار گسیخته و بی عنان به ایجاد جو رعب و وحشت پرداخته است. گزارشات دریافتی نشان میدهد که خطراعدام ، زندانی سیاسی کرد زینب جلالیان را تهدید میکند. حکم او به مرحله اجرائی نهائی رسیده است و در خطراعدام قریب الوقوع قرار دارد. بعلاوه پانزده زندانی سیاسی دیگر کرد : حبیب الله لطیفی، شیرکوه معارفی، حسین خضری، رستم ارکیا ، مصطفی سلیمی، رستمی ، رشید اخکندی ، محمد امیر آکوشی، احمد پولادخانی ، سید سمیرحسینی، سید جمال محمدی ، حسن طالعی، ایرج محمدی، محمد امین عبداللهی، و قادر محمد زاده. در صف اعدام قرار دارند. واین درحالیست که اعتراف گیری در زیر شکنجه های هولناک ، محاکمه در پشت درهای بسته و بدون حضور وکیل مدافع ، محروم کردن زندانیان ازابتدائی ترین حقوق انسانی ، تهدید وارعاب وکلائی که وکالت زندانیان سیاسی را بر عهده میگیرند هم چنان ادامه دارد.

 

خبرها همچنین نشان از افزایش فشار بر تشکلهای کارگری، دستگیری ، زندان وشکنجه فعالین کارگری ، آزار و اذیت بستگان واعضای خانواده آنها دارد. عروس اسانلو ربوده ومورد آزار و شکنجه قرار گرفته است، رضا شهابی عضو هیئت مدیره سندیکای شرکت واحد، سعید ترابیان مسئول روابط عمومی سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی، پدرام نصراللهی، مهدی فرحی شاندیز از فعالین کارگری در یکماهه گذشته دستگیر و روانه زندانهای رژیم جهل وجنایت شده اند.

 

واقعیت آنستکه جمهوری اسلامی با یک بر آمد عظیم توده ای مواجه است، در یکسال اخیر خیزش و جنبش عمومی توده های بجان آمده به مناسبت های مختلف، در ابعاد وسیع با فراز ونشیب هائی ادامه داشته است. مردم آزادیخواه هشیارانه ازهر مناسبتی برای ابراز انزجار خود از نظام بهره برده اند. اگر چه رژیم تا کنون از دست زدن به هیچ جنایتی کوتاهی نکرده است . اما با اعدام، قتل ، بخون کشیدن تظاهرات مردمی ، آدم ربائی، تجاوز وراه انداختن جنایاتی نظیر کهریزک و موج دستگیری فعالین و سرکوب وحشیانه در مناطق ملی نتوانسته توده های جان به لب رسیده را خاموش کند.

 

هر چند به دلیل سرکوب وحشیانه و جنایات بیرحمانه رژیم ، واکنشهای توده های معترض و مبارز در شکل تظاهرات خیابانی فروکش کرده است اما مردم به اشکال دیگر مبارزه می اندیشند وروی آورده اند. اعتصاب عمومی شکوهمند مردم کردستان در 23 اردیبهشت در اعتراض به اعدام پنج زندانی سیاسی، یکی از نمونه های موفق روی آوری خلق کرد به اشکال دیگر مبارزه است که رژیم را عاجز وناتوان در مقابل مردم متحد وسازمانیافته قرارداد. اما آنچه که بیش از همه رژیم را در ترس و واهمه قرارداده است طلیعه های به میدان آمدن جنبش کارگری با صف مستقل ، با مطالبات صنفی، سیاسی واجتماعی خود در اول ماه مه امسال ، حرکات معلمان و سایراقشار زحمتکش میباشد. که نشان میدهد جنش کارگری روند و به رشدی را طی میکند و اکنون از پتانسیل قابل توجهی برخوردار است . از آنجا که رژیم جایگاه ونقش کارگران متشکل و تشکلهای کارگری را در تعمیق و توانمند کردن جنبش عمومی مردم میداند. برایش روشن است که اگر جنبش کارگری تشکلهای خود را بوجود آورده و با ظرفیت دیگری رو به مبارزه بیآورد چه خطر جدی ای برای آن خواهد بود.از اینرو به خیال خود با اقدام پیشگیرانه ، با زور وتهدید و آدم ربائی وزندان وشکنجه میخواهد جلو پیشروی آنرا بگیرد و رفع خطر کند. بدین جهت استکه با هر تحرک سیاسی ، فرا رسیدن هر مناسبتی ، بطور گسترده موج تعقیب، دستگیری فعالین کارگری ، را دستور کار خود قرار میدهد.

 

روشن است که رژیم سیاست سرکوب، شکنجه و اعدام را به منظور ایجاد فضای رعب و وحشت و واداشتن مردم به سکوت انجام میدهد. تجربه نشان داده است که مداخله وحضور فعال و پر رنگ کارگران با صف مستقل وبا حمایت سایراقشار سمتکش جامعه وبا پیشروی جنبش کارگری به سوی متشکل شدن هر چه سریعتر و سازمانیابی گسترده ، تشدید و گسترش مبارزه و به میدان آمدن سایر جنبشهای اجتماعی، جنبش زنان، ملیتهای تحت ستم، دانشجویان، جوانان با خواستها و مطالبات ویژه خود و بکار گیری اشکال و شیوه های گوناگون اعتراضی تنها راه مقابله با رژیم جمهوری اسلامی و وادار کردن آن به عقب نشینی است.

                          سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی

                         زنده باد آزادی ، زنده باد سوسیالیسم

                        کمیته مرکزی سازمان کارگران انقلابی ایران ( راه کارگر) 

10 تیر 1389 اول ژوئیه 2010