اعلامیه کمیته مرکزی راه کارگر

 

به مناسبت ده دسامبرروزجهانی حقوق بشر

 

 

در سالگشت روزجهانی حقوق بشر،تصویر جهان ما مهیب تر از هر زمان دیگریست ! تصویری با جنگ ،کشتار ، بمب و تروریسم دولتهای قدرتمند جهانی ، تروریسم دولتی و اسلامی ، با جنایات سازمانیافته علیه  فعالین اجتمایی  ودگراندیش ، با پاکسازیهای نژادی وملی و  مذهبی، با قربانیان غرق شده در دریاهای" آزاد" ، با مرزهای غیر قابل عبور برا ی آوارگان و پناهندگان ،با اردوگاههای انباشته از آوارگان جنگی و بی دفاع در مقابل تبهکاران و قاچاقچیان انسان ، اردوگاههای رسمی و غیر رسمی سرشار از  گرسنگان و بیکاران و بردگان جنسی ، با کودکان کار و... تصویر جهان از زمان  تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر ،نه تنها بهتر نشده بلکه حقوق انسانی در ابعادی گسترده و جهانی شده ، توسط همه قدرتمداران جهانی نقص وپایمال میشود و حتی  تحت پوشش حقوق بشر، با بمب و اشغال موقعیتی تاریک برای دهها میلیون از مردمان  خاورمیانه از افغانستان تا لیبی بوجود آورده اند.  پس از این همه سال همچنان  انسانها به خاطر ملیت ، نژاد ، مذهب ، اندیشه ، جنسیت و گرایش جنسی شان  حتی در کشورهای غربی مورد تبعض قرار می گیرند. درشرایطی که دنیا  عرصه تاخت و تاز  لجام گسیخته سرمایه داری نئو لیبرال است جنگ برای منافع اقتصادی در چهار گوشه جهان هر روز قربانی بیشتری گرفته و ویرانی وفقر به بار می آورد. هنوز در بسیاری از نقاط جهان زنان به خاطر جنسیت شان سوزانده شده وبه قتل میرسند. کودکان فروخته میشوند وزندگی آنها با ورود اجباری به صنعت سکس تباه میگردد . وضیعت کارگران زیرفشار سرمایه داری هر روز به وخامت می گراید. سانسور و جاسوسی در سطح گسترده و بین الملی هیچ حریم خصوصی برای افراد باقی نگذاشته است .  در این شرایط  تروریسم اسلامی و دولتی بهانه ای  برای ازبین بردن آزادی های فردی و اجتماعی  شده است.

  اما در این میانه بی شک ایران همچنان در صدر جدول نقض  کننده گان حقوق بشر در جهان قرار دارد.  روز ده دسامبر،شاید فرصتی باشد تا بیلانی از وضیعت حقوق بشر در ایران داشته باشیم .  در جمهوری اسلامی ایران ، حقوق بشر بطور سیستماتیک و روزانه پایمال میشود .  این رژیم   اساسا بر نابرابری و تبعیض بنا شده ، از همان ابتدا حق انتخاب را از مردم گرفته و بنام خدایان و ولایت  مطلقه فقیه  همه حقوق مردم را سلب ، حقوق مدنی را برای شهروندان خود به رسمیت نشناخته ، نیمی از جامعه یعنی زنان اصلا شهروند برابر بشمار نمی آیند و بی دیننان و بهائیان از حق شهروندی محرومند.   درجمهوری اسلامی حق آزادی بیان ، آزادی احزاب ، آزادی اجتماعات ... وجود ندارد . کارگران  ایران از داشتن حق تشکل مستقل و سازمان دادن سندیکا ها و اتحادیه های سراسری محرومند . زنان  جنس دوم وتقریبا بی حقوق اند . و خلاصه آنکه حق زندگی ، آزادی و امنیت فردی انسانها آنطور که در ماده سوم منشور جهانی آمده است  در معرض تهدید جدی روزانه است . 

یکی از مهم ترین موارد نقض حقوق بشر در ایران گرفتن حق زندگی یعنی اعدام به هر بهانه ای است. ایران هر چند به لحاظ تعداد اعدامی ها در رده دوم بعد از چین قرار دارد اما به نسبت جمعیت در رده اول قرار می گیرد. مجازات اعدام در ایران نه تنها سیاست  "چشم در برابر چشم " بلکه همچنین سیاست ترور و وحشت برای حکومت کردن است . در ایران مخالفان سیاسی، مرتدین ، کافران ، زنانی که تابوهای شرعی را زیر پا میگذارند ،   فعالین اقلیتها ی مذهبی و قومی، همجنسگرایان  و حتی کودکان زیر 18 سال  اعدام میشوند.

 

از اعدامهای پشت بام مدرسه رفاه تا جنایات وحشیانه در کردستان و خوزستان و ترکمن صحرا؛ از اعدام های بی شمار دهه 60 تا  قتل عام زندانیان سیاسی در سال 67 ؛ از  قتلهای زنجیره ای تا کهریزک ها و  کشتار واعدام های  پس از خیزش  مردمی سال 88 و اعدامها و بدارکشیدنهای خیابانی ، سیاست حکومت جمهوری اسلامی همواره بر حذف و نابودی مخالفان استوار بوده است. نزدیک به چهار دهه است که این سیاست  رژیم اسلامی  بوده است : اعدام ، بدار کشیدن ،کشتن  و حذف مخالفان سیاسی و عقیدتی . علیرغم جابجایی های دولت ها از نخست وزیر موسوی و رئیس جمهور خامنه ای و رفسنجانی و خاتمی و احمد ی نژاد و روحانی در تمام دوره ولایت خمینی و خامنه ای جنایت سازمانیافته دولتی  سیاست حکومت اسلامی  در مقابله با مخالفان ، مقابله با جرائم اجتمایی  بوده است. بی سبب نیست که مجازات اعدام در دوره ریاست  حسن روحانی نه تنها کاهش نیافته بلکه رکورد تازه ای از شمار اعدام ها در ایران به ثبت رسیده است.

 

اعدام ، بعنوان جنایت سازمانیافته دولتی باید لغو شود. سازمان راه کارگر سالهاست بر ضرورت لغو بی قید و شرط مجازات اعدام تاکید کرده است و بر این عقیده است که باید اراده ای ملی و بین المللی علیه اعدام شکل گیرد و همه نیروهای  آزادیخواه و بشردوست باید در این راه ، همه تلاش خود را بکار گرفته  تا این مهم به مسئله آحاد جامعه بدل شود. تاکنون تلاشهای چندی از سوی روشنفکران ،خانواده های زندانیان سیاسی و قربانیان جنایات سیاسی ، انسانهای شریف و بشردوست به صورتهای گوناگون انجام  گرفته که همراهی بسیاری از مردمان را به همراه داشته است. این تلاشهاست که میتواند  دستگاه خونریز و آدمکش اسلامی را به عقب نشاند.  باید  در این راه با همه این تلاشها همراه شد.  در شرایط امروزی که آحاد جامعه در بی حقوقی کامل به سر می برد و زندگی افراد به راحتی گرفته می شود ؛ عاجل ترین مبارزه ، تلاش برای حق زندگی است چرا که بدون آن ، مبارزه برای حقوق شهروندی  تلاش ناقص الخلقه ای بیش نخواهد بود . در این راه هر چند رعایت کامل حقوق بشر در چهار چوب حکومت دینی و سرمایه داری توهمی بیش نیست اما مبارزه برای حق زندگی و حقوق مدنی ضرورتی فوری داشته و باید از هر فرصتی برای مطالبه آن فرو گذار نکرد. در عین حال باید  با تلاشهای بین المللی نیروها و نهادهای آزادیخواه و بشردوست در  مبارزه برای صلح ، حقوق انسانی ،محیط زیست سالم ، برابری حقوق سیاسی واجتمایی زنان و مردان  ، آزادی ،برابری همراه شد  و این مبارزه را به مبارزه ای جهانی علیه سرمایه داری ارتقا داد تا مردمان ایران و جهان به  برابری و آزادی در همه زمینه های حقوق انسانی دست یابند.

 

زنده باد آزادی ، زنده باد برابری

 

کمیته مرکزی سازمان  راه کارگر

 

دسامبر 2015               www.rahekaregar.com