طرح هدفمندی یارانه ها: تشدید بحران، فقرو
فلاکت
درگیری آقای احمدی نژاد با مجلس بر سر هدفمند کردن
یارانه ها هنوز به پایان خود نرسیده است، ولی تا کنون
مجلس توانسته است جلوی اجرای برنامه
ی احمدی نژاد را سد کند. آقای احمدی نژاد درصدد است از
دوسناریوی 20 و40 هزار
میلیارد تومانی در آمد سالانه ی حاصل ازاین برنامه،
سناریوی دوم را پیش ببرد که
آزاد سازی سریع قیمت ها و در واقع همان شوک درمانی و تحقق
این برنامه طی شش تا نه ماه است. مجلس با سناریوی اول و
سرشکن کردن افزایش قیمت طی پنج سال و هر سال با بالا بردن یک
پنجم قیمت موافق است.
هدف : رساندن قیمت شش کالای
استراتژیک ( نفت، بنزین، گازوئیل، آب، برق و نان ) به
قیمت بازار بین المللی است. دولت رسما هدف خود را کاهش مصرف
انرژی و افزایش بهره وری در تولید با حذف یارانه ها
معین کرده است. دولت می خواهد
با بالارفتن قیمت، و پولی که بدست می آورد، 60 درصد را بطور
سرانه، 25 در صد را به صنایع وکمک به خرید حاملان انرژی و15
درصد باقی مانده را خود در اختیار بگیرد.
این که با همین درصدها هم که در دست دولت
خودی و سرکوبگر احمدی نژاد است، چگونه برخورد خواهد شد وچه
نهادی بر چگونگی انجام آن نظارت خواهد کرد، روشن نیست، آنهم در
دولتی که اهرم های اساسی اقتصاد را سپاه، بسیج و
بنیادهای رنگارنگ در دست دارند که به هیچ نیروئی
پاسخگو نیستند. اما آنچه از هم اکنون روشن است این که با طرح مجلس،
مردم با تورمی 40 درصدی و با
طرح آقای احمدی نژاد با تورم 60 در صدی روبرو خواهند شد. اگر به
این نرخ تورم ، تورم رسمی کنونی که 10،8 در صد است را اضافه
کنیم که البته نه فقط شامل شش قلم کالای استراتژیک که احتمالا بسیاری از 128 قلم کالاهای دیگر را نیز
دربر خواهد گرفت، میتوان از هم اکنون گسترش دامنه بحران اقتصادی در
پنح سال آینده را پیش بینی کرد.
دولت تلاش می
کند به اقتصاد نئولیبرالی کامل بازار آزاد، آزاد سازی
قیمت ها و خصوصی سازی لجام گسیخته که در همه ی
کشورهای سرمایه داری معمول است، دست پیدا کند. بی
سبب نیست که صندوق بین المللی پول از طرح آقای
احمدی نژاد پشتیبانی و نرخ تورم را سی دو درصد اعلام کرده
است، نرخی که کارشناسان بی طرف اقتصادی کشور آنرا در پنح سال
آینده بیش از 50 در صد پیش بینی کرده اند. اما این
آزاد سازی و حذف یارانه ها به چنین صورتی در
اقتصادی که جز با اصطلاحاتی چون : " هرج و مرج "، "
ورشکستگی " و " حیف
ومیل منابع و دارائی های کشور" نمی شود تعریفش
کرد و همهی دولت های تا کنونی از رفسنجانی گرفته تا
خاتمی در برنامه های خود گرفتار آن بودند و
هرکس تلاش میکرد مهر ونشان خود را برآن بگذارد، جز گسترش بیکاری
و فقر بیشتر برای اکثریت مردم پی آمد دیگری
ببار نخواهد آورد. چرا که :
1- یارانه دراین دوران سلطه ی اقتصاد
نئولیبرالی در کشورهای متعارف سرمایه داری
تمهیدی است برای حفظ نوعی سطح رفاه اجتماعی و
جلوگیری از با لا رفتن قیمت ها وپی آمد های
تورمی آن. اما در ایران طی بیست سال گذشته که
یارانه همیشه وجود داشته است، دولت هیچ گاه نتوانسته است
جلوی افزایش قیمت وتورم را بگیرد. یارانه در
این جا به نظام صدقه دهی وپرورش نیروی سرکوب هر نوع
آزادی خواهی وحق طلبی تبدیل شده است.
.
2- دولت در نظر دارد 5 دهک تهیدست جامعه را مشمول این طرح کند.
پرسیدنی است این 5 دهک بر چه مبنائی تعیین
میشود، در جائیکه طبق گفته ی فریدون زرنگار، معاون برنامه
ریزی جمهوری اسلامی 14 تا 15 میلیون نفر
ایرانی زیر خط فقر قرار دارند وکارشناسان منتقد آنرا با احتساب
در آمد روزانه دو دلار حدود 50 در صد میدانند.
شکست سیستم خوشه بندی پیشین از هم اکنون تکلیف پرسش
نامه های مربوط به دارائی و سطح
نیازها را تعیین کرده است.!
3- با حذف یارانه ها و با لا رفتن قیمت ها و تورم ناشی از آن طی 5 سال
آینده قدرت خرید مردم تقریبا به صفر می رسد. در
کشورهای متعارف سرمایه داری در چنین وضعیتی
سازمان ها و اتحادیه
های مترقی کارگری با مبارزه و مقاومت میتوانند بالا رفتن سطح
دستمزدها به نسبت افزایش تورم را به
دولت تحمیل کنند وجلوی تهیدست شدن بیشتر طبقات کار وزحمت
را بگیرند. اما در کشورما که هر گونه تشکل مستقل وصدای حق طلبانه با
دار و درفش و شکنجه پاسخ
می گیرد، از هم اکنون مشخص است که چه فشاری برگُرده زحمتکشان واقشار تهیدست جامعه
برای تهیه ی حد اقل معاش وارد خواهد شد.
4- اضافه براین مسائل باید به کاهش در
آمد نفت اشاره کرد و به
فشارهایی که دولت رانت خوار براکثریت جامعه وارد می کند
تا بر بحران اقتصادی وسیاسی موجود به بهانه ی تهدید
و محاصره ی اقتصادی سرپوش بگذارد. ما ضمن افشای
ماهیت عوامفریبانه ی سیاست صدقه پردازی، خودی
و نور
چشمی پروری رژیم و نقد
رادیکال آن باید به خود
سازمانیابی همه ی اقشار و طبقاتی که در اثر چنین
سیاست هائی خانه خراب میشوند یاری رسانیم واز
حق کار، حقوق بیکاری ، حق بیمه درمان و بازنشستگی همه ی آحاد
جامعه وکلیه ی حقوق
صنفی وسیاسی آن ها ، بخصوص حق ایجاد تشکل های مستقل
و حق
اعتصاب، با تمامی نیرو دفاع
کنیم و همراه با
همه ی احزاب، نیروهای مترقی، تشکل های دمکرات و مبارز و شخصیت ها و افراد طرفدار آزادی وبرابری
کارزار پایداری را درمبارزه علیه بی حقی هائی
که رژیم بیش از سه دهه بر
مردم تحمیل کرده است، بوجود آوریم.
سرنگون باد رژیم جمهوری
اسلامی ،
زنده باد آزادی، زنده باد
سوسیالیسم .
سایت راه کارگر