به پیش، خواهران من، به پیش

بانگ صدای ما رسا است

از جای بر کنیم ،

نرده آشپزخانه های دود گرفته،

و کارخانه های بی روح را

روزهای بهتر در راه است

ما همه را بدنبال آرمان والای خود خواهیم کشاند

دیگر بس است،

بهره کشی،

رنج ده تن، آسودگی یک تن

برای هر کس نان و زندگی بهتر

بخشی از سروده جیمز اوپنهایمن

هشت مارس روز جهانی زن در شرایطی فرا میرسد که ما زنان همگام و همدوش با سایر اقشار و طبقات شرکت کننده در جنبش آزادیخواهانه و عدالت طلبانه ، شرکت کرده ایم، از خود فداکاری، از خود گذشتگی، جسارت، شجاعت نشان داده ایم و در بسیاری اوقات رهبری و چگونگی پیشبرد آنرا در دست داشتیم اما در صفوف تظاهرات و در بین شعارها، جای خواستها و شعارهایمان مانند جدائی دین از دولت و آموزش ، لغو پوشش اجباری، انتخاب آزادانه همسر، سرپرستی کودکان، دستمزد برابر در مقابل کار برابر با مردان ، تعیین حقون و پوشش بیمه ای برای زنان خانه دار، برابری کامل اجتماعی، اقتصادی ، قانونی وسیاسی و...که میتوان در این رابطه ده ها وصد ها خواست زنانه را ذکر کرد خالی بود. اما با وجود این کاستی، شرکت ما زنان در این جنبش حال و هوای دیگری دارد و تفاوتهائی با شرکت فعال زنان در انقلاب بهمن درسی ویک سال پیش . در آن زمان، زنان هم نسل من که پا بپای مردان در انقلاب شرکت داشتیم و با ایده های برابری طلبی و آرمانخواهی برای یک دنیای بدور از استثمار، ظام وستم و تبعیض مبارزه میکردیم، بدون تاکید و مطرح کردن خواسته هایمان ، بدون سازماندهی مستقل خود و با مستحیل شدن در جنبش عمومی ضد سلطنت ، بر این تصور خام بودیم که با سر کار آمدن یک رژیم مردمی همه چیز بخوبی و خوشی حل خواهد شد. هر چند که از فردای انقلاب با رژیمی بغایت ارتجاعی ، ضد زن روبرو شدیم. .در فردای انقلاب نه تنها به خواسته هایمان هیچ گونه ارجی نهاده نشد بلکه با زیر پا نهادن ابتدائی ترین و اولیه ترین آنها ، از بدنمان، زندگی و سرنوشتمان برای ساختن پلاتفرم، تثبیت بیرحمانه ترین و ظالمانه ترین قوانین قرون وسطائی و تحکیم قوانین عرفی نانوشته استفاده کردند. ساکت ننشستیم، بسیاری از خواهرانمان در همان فردای انقلاب در صفوف سازمانهای سیاسی چپ و اپوزیسیون به مخالفت و مقاومت در مقابل تهاجم سبعانه وسیاه جمهوری اسلامی پرداختند ، مورد شکنجه ، تجاوز قرار گرفته ، دسته دسته به جوخه های اعدام سپرده شدند ولی همچنان از پا ننشستیم، ، اما مبارزه ای جانانه بر علیه تاریک اندیشی و در مسیر احقاق حقوقمان، در عمق جامعه جریان پیدا کرد ودر عکس العملهای اعتراضی و روزانه بطورخستگی ناپذیر و مستمرادامه داشت. آری ما ساکت ننشستیم واز همان ابتدا دست بکار شدیم، روسریها بالاتر رفت، استفاده ازرنگهای شاد و روشن به جای رنگهای تیره رواج یافت، در عرصه هنر ، موسیقی، آموزش وتحصیل تا آنجا که در توان داشتیم وبا تلاش خستگی ناپذیر، با استقامت در مقابل تمامی سنگ اندازیهای رژیم مقاومت کردیم. بیش از 60 در صد دانشگاهها را به خود اختصاص دادیم. ما را از آواز خواندن منع کردند اما بلافاصله به یاد گیری ساز های موسیقی پرداختیم، با جرأت میتوان گفت که تا بحال اینهمه نوازنده زن ماهر که در گروههای مختلف موسیقی به نوازنده گی بپردازند تاریخ موسیقی ایران بخود ندیده است . ودر همان حال دیگر خواهرانمان در محافل و شبکه های گوناگون با تمرکز بر روی خواستهای ویژه زنان و با آگاهی از اینکه باید تشکهای مستقل خود را بوجود بیآوریم ، به اشکال گوناگون ، در اعتراضات، اعتصابات ، نشریات ، روزنامه ها و کمپینهای مختلف، شرکت کردند. از هر روزنه کوچکی که پیدا کردیم راهی برای فریاد ، برای مقاومت برای نفس کشیدن و برای زندگی آنطور که در شأن یک انسان است پیدا کردیم. هر جا که حقی ضایع شده است ، هر جا که تبعیض وچود داشته ودارد، ما ایستادیم، آری پرومته وار آتش را به زمینیان ارزانی داشتیم، تا تاریکی را بزدائیم و ریشه ظلمت وجهل را بسوزانیم. دستها وپاها در زنجیردر برابر قهر خدایان ودر مقابل قادر مطلق تسلیم نشدیم، امید به آینده را نشاندیم و آتش را گستراندیم.

اما درسها نیز آموختیم، که به خود متکی باشیم، تشکل های مستقل خود را بوجود بیآوریم، که در حالیکه در جنبش عمومی شرکت میکنیم اما در آن مستحیل نشویم و بر خواستهای خود پای بفشاریم ، به نیروی ذخیره این ویا آن اصلاح طلب و رفرمیسم تبدیل نشویم، خواستهایمان را قربانی زد وبند آنها برای رسیدن به قدرت قرار ندهیم . یاد گرفته ایم که مسئله زن نه تنها سیاسی بلکه ایدئولوژیک نیز هست، که با قدرت دولتی گره خورده، که با سرنگونی جمهوری اسلامی، جدائی دین از دولت وکسب برابری واقعی در نطام آینده پیوند دارد، یاد گرفته ایم که پایه هایمان را هر چه بیشتر در اعماق و در میان فرو دست ترین و پائین ترین لایه ها و اقشار زنان کارگر و زحمتکش بگسترانیم، که استراتژی اتحاد با جنبش طبقه کارگر ودیگر جنبشهای دمکراتیک را پیش روی خود قرار دهیم. وبالاخره یاد گرفته ایم که با رسائی رسا، فریاد برآوریم که ما تامین حقوق همه جانبه و کامل خود را تحت هیچ شرایطی به فراموشی نمی سپاریم. و مصمم به راه خود تا رفع ستم جنسی، آزادی ، برابری و عدالت اجتماعی پیش خواهیم رفت

6 مارس

نسرین ابراهیمی