دو نوشته از   شاهرخ زمانی

  درود بر اعضای هیات موسس سندیکای کارگران نقاش استان البرز

دوستانم را تنها نمی گذارم



 درود بر اعضای هیات موسس سندیکای کارگران نقاش استان البرز

سلام گرم و صمیمانه مرا بپذیرید .

دوستان نقاش وقتی شنیدم که اقدام به تشکیل سندیکای خود کردید با تمام وجود لبریز از شادی و مهر شدم که تعدادی از کارگران و دوستانم به این نتیجه و آگاهی دست یافتند که تنها راه نجات ما کارگران "وحدت و تشکیلات است" این بزرگترین آموزش تاریخی مبارزات ما کارگران است.


 مرا ببخشید از اینکه نتوانستم زود تر ازاین به شما تبریک بگویم، می دانید که من به اتهام تلاش برای ایجاد تشکل کارگری  در زندان اسیر هستم، و درست هم زمان با تشکیل شدن تشکل شما به زندان قزلحصار تبعید شده بودم و در مقابل دست به اعتصاب غذا زده بودم و امکان تشکر و تبریک گفتن به شما عزیزان را نداشتم .
برای شما که به تازگی سندیکای خود را تشکیل داده اید صد در صد لازم است بدانید طی 200 سال تاریخ مبارزاتی جهانی و 120 سال مبارزه داخلی طبقه کارگر بارها و بارها در شکست ها و پیروزی ها یمان اثبات شده است که اگر طبقه کارگر یک از تشکل های خود را که عبارتند از تشکل سیاسی طبقه کارگر و تشکلهای صنفی طبقه کارگر را نداشته باشد نمی تواند با سرمایه داری که در اشکال مختلف حکومتی ظاهر می شود  مبارزه کرده و مطالبات خود را بدست آورد. برای کسب آگاهی هرچه بیشتر در این جهت لازم است تاریخ مبارزات طبقه کارگر را در سطح داخلی و جهانی در اشکال سیاسی و صنفی آن با دقت مطالعه کنید و از درس های تاریخی ان کسب آگاهی نمایید.
دوستان نقاش سندیکا نقاشان در دوره گذشته یکی از انقلابی ترین سندیکاهای کارگری ایران بوده است که بهتر است تاریخ آن را نیز مطالعه کنید، در اینجا لازم است بدانید چند طیف انحرافی بسیار عمده در مبارزات طبقه کارگر وجود دارد که حاصل عملکردشان علی رغم کارگر بودنشان به زیان طبقه کارگر و سود سرمایه داری است :
1 – انحرافی که فکر می کند تشکل های توده ای و صنفی کارگران برای کسب مطالبات و نیاز های طبقه کارگر کافی هستند و کارگران نیازی به سازمان سیاسی ندارند.
2- در مقابل آن انحرافی است که فکر می کند تشکل سیاسی مقدم بر تشکل صنفی و بدون تشکل صنفی می توان طبقه کارگر را به خواسته هایش رساند.
3- انحرافی که هر دو تشکل را در یک ظرف می بیند و می خواهد تشکل فوق نقش سیاسی و توده ای را یک جا بازی کند .
4- طیف انحرافی دیگری که تشکل صنفی کارگران را به یک شکل محدود می کند ( برخی تنها شکل تشکل کارگری را در سندیکا می بینند( دچار سکت سندیکای هستند) و برخی تنها شکل برای تشکل کارگری را در شورا  یا شکل های دیگرمی دانند از نظر من هر دو آنها انحراف هستند باید بدانیم طبقه کارگر برای پیش برد مبارزاتش در زمانهای مختلف ، مکانهای مختلف و شرایط مختلف به انواع مختلف تشکل کارگری همراه با هم احتیاج دارد)
5- انحراف دیگری هست که فکر می کند تشکل صنفی و توده ای بدون تشکل سیاسی می تواند مبارزات طبقه کارگر را سراسری سازماندهی نماید(که چنین چیزی در هیچ جای دنیا اتفاق نیافتاده است تنها سازمان سیاسی است که می تواند مبارزات طبقه کارگررا در شکل سراسری و به سمت  همبستگی داخلی و  جهانی پیش ببرد)
6-فکر انحرافی دیگر نیز وجود دارد که اعلام می کند هر کارگر و هر گروه کارگری که در یک محل با هم کار می کنند دارای مطالبات مشترک هستند و با کارخانه ها و صنف های دیگر منافع مشترک ندارند بنا براین هر کارگری یا گروه کارگری که با هم کار می کنند فقط برای مطالبات خودشان باید  مبارزه بکنند.(در واقع این اندیشه مخالف اتحاد و همبستگی طبقاتی است)
کارگران عضو هیات موسس کارگران نقاش استان البرز ، کارگران نقاش  و تمامی کارگران مرا هم رزم خود بدانید و با گوش جان بشنوید  : کارگران هیچ صنفی و یا کار خانه ای و یا خدماتی اداراه ای بدون مبارزه سراسری یعنی بدون حمایت های بقیه کارگران به شکل جنبشی و طبقاتی هر گز نمی تواند به مطالبه خود دست یابد و اگر به فرض محال مطالبه کوچکی را نیز بدست آورده باشد بدون حمایت بقیه کارگران به آسانی از دست می دهد و همچنین کارگران بدون سازمان سیاسی خود نمی توانند به اتحاد و همبستگی طبقاتی و مبارزه سراسری  دست بیابند.چرا که مبارزه کارگران قبل از اینکه مبارزه صنفی ویا مبارزه سیاسی باشد یک مبارزه و نبرد طبقاتی است.
در مبارزه و نبرد طبقاتی طبقه حاکم  ( سرمایه داری) برای حفظ منافع طبقاتی خود مانند منافع اقتصادی، معنوی ، فرهنگی و سیاسی ضمن استفاده از تمامی بخش های حاکمیت خود در درجه اول به مبارزه سیاسی و حاکمیت سیاسی تکیه می کند ، برای همین است که هر گاه کارگران برای افزایش دستمزد ها یا دیگر مطالبات اقتصادی و صنفی دست به اعتراض می زنند دولت سرمایه داری با ابزار های مختلف حفظ حاکمیت  سیاسی خود مانند پلیس ،  رادیو ،  دادگاه ، تلویزیون ، روزنامه ها ، اعتقادات و مذهب، فرهنگ ، دانشگاه ها و فلسفه و... اقدام به انواع روش ها برای سرکوب کارگران می کنند. از این جهت است که در مقابل انواع مختلف نیروهای سرکوب که ابزار های حفظ حاکمیت سیاسی سرمایه داران هستند تکیه به مبارزه خالص صنفی خود نوعی خدمت گذاری به سرمایه داری است. از این لحاظ نمی توان مرزی میان مبارزه صنفی با مبارزه سیاسی قائل شد، از شما می خواهم ضمن متشکل شدن در سندیکای خود به دیگر کارگران برای ایجاد تشکل کمک کنید و البته بطور دائمی در جهت کسب آگاهی طبقاتی و مطالعه خود را مجهز به علم بروز شده مبارزاتی طبقه کارگر نمایید .
به یاد داشته باشید برای موفق شدن و رسیدن به همبستگی طبقاتی باید پیرو شعار " یکی برای همه  و همه برای یکی " باشیم و فراموش نکنیم "مردم متحد هرگز شکست نمی خورند" و "طبقه پراکنده هر گز پیروز نمی شود"
اگر بخواهیم در مبارزات خود پیروز شویم باید دارای آگاهی طبقاتی یعنی آگاهی سیاسی و صنفی که فقط با وجود  تشکل های سیاسی و صنفی می توان کسب کرد باشیم، بنا براین باز گوش زد می کنم باید تشکل های خود را بسازیم و در جهت کسب مطالبات و حرکت به سمت همبستگی طبقاتی در شکل ملی و جهانی باندیشیم و همچنین در عملکرد محلی خود مبارزات خود را هم جهت با روند و پروسه مبارزات طبقاتی ملی و جهانی قرار دهیم .
دوستان ضمن اینکه باید نسبت به عملکرد و اندیشه همه ی نیروها آگاه باشیم اما به خاطر اختلافات نباید از مبارزات مشترک در نقاط مشترک از همکاری صرف نظر کنیم.
به یاد داشته باشیم که طبقه کارگر به خاطر بی نهایت آزادیخواه بودنش و به خاطر برابری طلب بودنش دارای افکار و اندیشه های بسیار گسترده و متفاوت است و همچنین بخاطر وجود سرکوبهای ساختاری و اکتسابی و تسلط ایدولوژیک حکومت های سرمایه داری فضای آزاد و باز جهت حل اختلافات درون خود را ندارد در نتیجه این باعث تداوم پراکندگی و ضعف آن در جهت متشکل شدنش و نهایتا" باعث تداوم حاکمیت سرمایه داری می گردد حل این مشکل تنها در گرو ایجاد سازمان سیاسی طبقه کارگر و ایجاد همبستگی طبقاتی توسط آن است.  دوستان با توجه به موارد فوق  آگاهانه دیگر فعالین و تشکل های کارگری را برسمیت به شناسید و در نقاط مشترک دست اتحاد به هم بدهید و بازو در بازو مبارزه متحدانه و طبقاتی خود را ارتقا داده به پیش ببرید ( تلاش کنید دچار بیماری سکت سندیکای نشوید)

پیروز باد روز جهانی کارگر

شاهرخ زمانی  سالن 12 زندان گوهر دشت
 9/2/1393
 
............................

دوستانم را تنها نمی گذارم

من شاهرخ زمانی زندانی سالن 12 گوهر دشت عضو هیات موسس سندیکای کارگران  نقاش و تزیینات تهران و حومه و همچنین عضو افتخاری هیات موسس سندیکای کارگران  نقاش استان البرز و عضو شورای نمایندگان کمیته پیگیری ایجاد تشکل های کارگری هستم ، با توجه به اینکه مبارزه و مقاومت در مقابل اذیت و آزار و سرکوب زندانیان به شدت ادامه دارد و به حمایت و کمک یک به یک کارگران و مردم آزادیخواه در هر نقطه از جهان احتیاج است،  در این راستا جهت حمایت از زندانیان سیاسی بند 350 اوین از تاریخ 9/2/1393  اعلام اعتصاب غذا می کنم .
همانگونه که اطلاع دارید در 28/1/1393 طی حمله از قبل برنامه ریزی شده برای از بین بردن زمینه های مبارزات متحدانه زندانیان در زندانهای مختلف کشور سناریوی با سرکوب زندانیان بند 350 اوین استارت خورد در این سنایور مجموعه  مامورانی از نهاد ها و ادرات مختلف مربوط به زندانها با بهانه قرار دادن وجود وسائل غیر قانونی در بند ها به زندانیان سیاسی بند 350 حمله کرده و آنها را مورد ضرب و شتم قرار دادند و سپس زندانیان بشدت مجروح شده را به سلول های انفرادی منتقل کردند تا اسناد جنایت خود را پنهان نمایند، پس از گذشت 12 روز از جنایت ددمنشانه هنوز از وضعیت  12 نفر از زندانیان  هیچ خبری در دست نیست . با توجه به اینکه دستگاه های سرکوب از خبر رسانی جلو گیری می کنند و همچنین زندانیان و خانواده هایشان توسط مسئولین عالی رتبه تهدید به پرونده سازی و محاکمه می شوند وهمیچنین با پخس اخبار دروغین تلاش می کنند جای ظالم و مظلوم را عوض کرده و جنایت کاران را مظلوم نشان بدهند ، بطوریکه سرکوب گران را مورد تشویق قرارد می دهند و کسی را که طی 12 روز گذشته با دروغ های واضح و آشکار منکر سرکوب بود به صورت تشویقی ارتقاع مقام می دهند تنها همین یک دلیل سند غیر قابل انکاری است که ثابت می کند در جمهوری اسلامی ذره ای عدالت وجود ندارد.و صد البته هنوز فشار ، سرکوب و تهدید و اذیت و آزار از طرف مقامات مربوطه علیه زندانیان به شدت ادامه دارد. البته مبارزه و مقامت نیز از طرف زندانیان آگاه و مخالفین واقعی  دیکتاتوری ادامه دارد، تعداد کثیری از زندانیان گوهر دشت در جهت حمایت از زندانیان بند 350 اوین در اعتصاب غذا بسر می برند . همچنین آرش محمدی و آیت الله مهر علی بیگلو که بار ها خانواده اش تهدید و احضار شده اند بیش از 15 روز است در زندان مرکزی تبریز  در اعتصاب غذا بسر می برند و به حمایت از زندانیان اعتصابی در شهر تبریز 150 نفر 4 روز است اعلام اعتصاب کرده اند این ها بخش کوچکی از مبارزات است که نشان می دهند مبارزه و مقاومت متحدانه میان زندانیان برای دست یابی به مطالبات خود هم چنان ادامه دارد ، در این روند یک به یک فعالین و کارگران و مردم آزادیخواه وظیفه دارند ضمن پخش هر چه گسترده تر اخبار مبارزات در زندانها و حمایت های بیرون از انها از زندانیان که اکنون در خط مقدم مبارزه قرار گرفتند به هر شکل ممکن باید دفاع کرد، از جمله   :
صدور بیانیه، جمع آوری امضا ، بر گذاری گلگشت ها، پخش تراکت ها ، دیوار نویسی ، سازماندهی  تجمع در مقابل ریاست جمهوری، مجلس،  قوه قضائیه و دادگاه ها، میادین شهر ها و محل های کار و پاتوق های کارگری، کمک و حمایت از خانواده زندانیان ، تنظیم شکایت های جمعی و فردی علیه آمرین و ضاربین شناخته شده ، در خواست و جذب حمایت  از نهاد های حقوق بشری و سازمانها و تشکل های انقلابی داخلی و جهانی ، و اعلام حمایت های مادی و معنوی از مبارزات متحدانه و آزادیخواهانه زندانیان در مناسبت های مختلف از جمله روز جهانی کارگر و ... که باید بصورت گسترده و متحدانه اقدام نماییم . فراموش نکنیم در دوره کنونی مبارزه، کسب تمامی مطالبات کارگری و حتی مطالبات روی زمین مانده دمکراتیک نیز به عهده طبقه کارگر است ، که البته بدون کسب هم زمان مطالبات دمکراتیک امکان کسب مطالبات خالص کارگری ممکن نخواهد شد.در نتیجه مطالبات دمکراتیک  کنونی  مانند خواست آزادیخواهانه زندانیان نیز نیاز به حمایت و رهبری طبقه کارگر دارد، هر چند که خود طبقه کارگر تحت فشار و پراکندگی بسیار شدیدی قرار دارد اما این ضعف نمی تواند شانه خالی کردن از رسالت طبقاتی و تاریخی را توجیه کند.هرگز نمی توان به آزادیخواهی مبارزات نا پیگیر نیروهای بورژوازی اعتماد کرد انها در هر حال کارگران را تنها خواهند گذاشت و حتی بر علیه کارگران دست به مخالفت خواهند زد که نمونه های بارزی اخیرا" مشاهده شده اند اما این نمی تواند دلیل بر عقب نشینی کارگران باشد چون کارگران در نقطه وجودی زندگی خود مبارزه می کنند و محلی یا جای برای عقب نشینی ندارند سنگر کارگران تمامی زندگیشان است یعنی عقب نشینی از زندگی مساوی با تسلیم مطلق و مرگ است بنا براین ما  کارگران در هیچ شرایطی امکان عقب نشینی نداریم .
من با توجه به چنین تحلیلی در حمایت از زندانیان سرکوب شده بند 350 اوین و جهت همراهی دوستان در گوهر دشت و زندان مرکزی تبریز علی رغم اینکه بر اثر 47 روز اعتصاب غذا بدلیل تبعید غیر قانونی من به قزلحصار که 23 کیلو وزن از دست دادم و هنوز اثرات آن در من باقی است ، اما در جهت انجام وظیفه طبقاتی خود از امروز 9/2/1393 مجددا" دست به اعتصاب غذا می زنم ، و از تمامی فعالین ، کارگران ، سندیکا ها و دیگر تشکل های کارگری ، احزاب و سازمانها انقلابی و نهادهای حقوق بشری می خواهم با هر وسیله ممکن از زندانیان سرکوب شده که هنوز تعدادی از انها معلوم نیست در کجا و در چه شرایطی بسر میبرند حمایت نمایند .همچنین اعلام می کنم مطالبات در خواستی من در این اعتصاب غذا همان مطالباتی هستند که زندانیان اعتصابی در گوهر دشت در تاریخ  4/2/1393 اعلام کردند که عبارتند از :
۱ـ خواهان بستری شدن مجروحان و آسیب دیدگان در بیمارستان های بیرون از زندان
۲ـ برآورده شدن تمامی خواسته های به حق زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ زندان اوین
۳ـ بازگرداندن همه زندانیان سیاسی از سلول های انفرادی به بند ۳۵۰ اوین
۴ـ دادن ملاقات حضوری خانواده ها با عزیزان در بندشان
۵ـ خواهان تعقیب و مجازات آمرین و مباشرین این جنایت هولناک که حق طبیعی خانواده های زندانیان سیاسی بند ۳۵۰و حق عموم ملت ایران است.


گرامی باد روز کارگر


شاهرخ زمانی زندان گوهر دشت

9/2/1393

تکثیر از :
سندیکای کارگران نقاش استان البرز