شورش مردم فلسطین علیه اشغال ، نژاد پرستی و بی حقی عمومی

 

انفجار خشم مردم فلسطین بشکل تظاهرات و اعتراضات با شدت و مقیاسی وسیع در فلسطین در جریان است. تظاهراتی که از اورشلیم اشغالی شرقی شروع شد  به کرانه باختری، غزه و خود اسرائیل کشیده شده است. از اول اکتبر تا کنون ٧ اسرائیلی و بیش از ٤٠  فلسطینی کشته شده که در میان آنها ٨ کودک وجود دارد  ، بیش از هزار فلسطینی مجروح گشته اند صدمات وارده بر بسیاری از آنها بسیار جدی و اثرات آن دائمی است.

خشم و انفجار مقاومت مردم فلسطین این بار نیز مانند انتفاضه دوم ، با تهاجم اسرائیل به محوطه مسجد الا قصی در اورشلیم شرقی هنگامی شروع شد  که دست راستی های افراطی اسرائیلی دو ماه پیش، قبل از آغاز تعطیلی یهودیان میخواستند به داخل محوطه وارد شوند.  بسیاری از اسرائیلی هائی که میخواستند داخل مسجد شوند از اسرائیلی های افراطی می باشند که می خواهند  مسجد الا قصی را خراب کرده و معبد سوم یهودیان را بسازندهرچند این محل برای مسلمانان و یهودیان مقدس است. اما  روشن است که این در گیری، جنگی مذهبی بین دو فرقه متفاوت ، یا یک درگیری خشونت آمیز بین مذهبیون افراطی یهودی و مسلمان نیست. تنش ها در اول اکتبر هنگامی به اوج  خود رسید  که یک فلسطینی،  مظنون به کشتن دو اسرائیلی ساکن کولونی های شمال کرانه غربی شد،  که موج  انتقام جوئی کولونی نشین ها را علیه فلسطینی ها بر افروخت. روز بعد کرانه غربی و اورشلیم شرقی در گیریها شعله ور شد و تا کنون روزانه ادامه دارد.

واقعیت این استکه کولونی های اسرائیلی بطور سیستماتیک تلاش میکنند که فلسطینیان ساحل شرقی اورشلیم  را با اعمال زور بیرون کنند. فلسطینی های ساکن اورشلیم شرقی اغلب طبق  قانون تصویب شده در مجلس اسرائیل، با زور مجبور به تخلیه خانه ها یشان میشوند. و این به اسرائیلی ها اجازه میدهد که صاحب خانه و اموال آنها  گردند .

فعالین فلسطینی خراب کردن الا قصی را بخشی از این استراتژی برای گرفتن اورشلیم شرقی از فلسطینیان میدانند. لذا روشن است که  تلاش نیروهای اسرائیلی برای ورود به  محوطه،  تحریک و برانگیختگی بوده است.  پاسخ فلسطینیان به این سیاست  اشغال گرانه ،  مقاومت و ایستادگی به اشکال گوناگون اعتراض ، شورش یا حمله های فردی به سربازان و به کولونی نشین ها بوده است.  

فلسطینی های ساکن کرانه غربی نیز با سیاست خشونت آمیز ساکنین کولونیها و سربازان اسرائیلی و مواجه شدن روزانه  با واقعیت های سیاستهای اشغال روبرو هستند .

روشن است که این  شیوه اشغالگرانه نمی تواند ادامه داشته باشد . محمود عباس در سخنرانی خود در ماه گذشته  در سازمان ملل تهدید به عدم رعایت پیمان اسلو کرداین به معتای آنستکه بطورموثر با اسرائیل همکاری نخواهد کردبرخی  این سخنان را لفاظی و یا ایجاد هیاهو تلقی  می کنند. اما  درپس پرده  واقعیت  شکاف بین تشکیلات خود گردان و اسرائیل،  گسترش مقاومت جنبش فلسطین وجود دارد .

موقعیت در نوار غزه از این هم بدتر است. بیش از ده سال محاصره  اسرائیل،  بیکاری را به ٤٢ در صد رسانده است که این میزان در میان جوانان ٦٠  در صد می باشد.

 پس از حمله وحشیانه سال گذشته  اسرائیل به غزه مردم هنوز در وضعیت فلاکت باری بسر می برند. نیروهای اسرائیلی  در طی شش هفته بیش از ٢٥٠٠ نفر از مردم غزه را در تابستان ٢٠١٤ به قتل رساندند. مردم غزه هنوز هم  پس از آنکه تنها نیروگاه برق این منطقه توسط اسرائیل بمباران شد،  خاموشی های مکرر را تجربه میکنندو با توجه به  محاصره غزه ،  از صد هزار خانه ای که قرار بود ساخته شود ، فقط تعداد اندکی ساخته شده است.

واقعیت آنست که شورش و طغیان در فلسطین در حال شکل گیری است ، امید فلسطینی ها با شکست انقلابات موسوم به بهار عربی فرو کش کرد،  و اکنون شاهد آن هستند که چگونه  خاور میانه با رشد القاعده،  داعش و.. جولانگاه  تاریک ترین ، عقب مانده ترین دسته جات اسلامی  شده است  واز سوی دیگر قدرت گیری حماس چیزی جز تاریک اندیشی  و استبداد مذهبی به ارمغان نیآورده است.

اما تظاهر کننده گان همچنین با تشکیلات خود گردان نیز در گیر شده اند. مردم فلسطین  و بخصوص جوانان در فقر وفلاکت وبیکاری به سر می برند. از رفرم های اقتصادی اعمال شده توسط تشکیلات خود گردان فقط سرمایه داران، تجار اسرائیلی وغرب و فلسصینی های طبقه حاکم  سود برده اند . تشکیلات خود گردان در واقع برای به اصطلاح حفظ نظم و آرامش و محدود کردن مقاومت فلسطینی ها برپا شده است. در نظر سنجی ای تازه ای که در ماه گذشته مرکز سیاست و تحقیقات فلسطین انجام داده است ٤٢ در صد از فلسطینیان معتقدند که تنها مبارزه مسلحانه میتواند به یک دولت فلسطینی منتهی شود ،  دو سوم مردم میخواهند که محمود عباس بعنوان رئیس تشکیلات خود گردان کنار برود. همچنین در گزارش اشاره شده است که اکثریت فلسطینی ها دیگر اعتقاد به ایجاد  دو دولت را از دست داده اند و آنرا راه حلی واقع بینانه نمی دانند، درحالیکه در سه ماه گذشته، ٤٩ در صد از مردم با شکست روند صلح معتقد به قیام مسلحانه  بودند، اکنون ٥٧ درصد فلسطینیان به مبارزه مسلحانه بعنوان راه حل اعتقاد پیدا کرده اند.

بسیاری معتقدند که اعتراضاتی که سراسر فلسطین اشغالی را در بر گرفته است بدون نفوذ و دخالت احزاب و گروه های سیاسی صورت گرفته است. یکی از همین جوانان در مصاحبه با خبرنگار  " میدل ایست آی " میگوید : با وجود اینکه در فلسطین تقریبا هر فردی عضو یک حزب است و یا از حزبی طرفداری میکند ولی این حرکت بدون دخالت احزاب است، ما  برای گرفتن حق مان به خیابان می رویم و برای این منظور احتیاجی به احزاب نداریم. وی میگوید ما فرزندان نسل اسلو هستیم ، نسلی که با قول مذاکره و صلح زندگی مان را گذراندیم و خاطره کمی و یا اصلا خاطره ای از قیام نداریم.

مصطفی برقوتی رهبر چپ حزب ابتکار ملی  به خبرنگار  "میدل ایست آی" میگوید  که او تغییر در این نسل از جوانان را مشاهده کرده است.

این جوانان از نسلی هستند که از تمامی حقوق خود محرومند ، از فقر و نبود مطلق فرصتها رنج میبرد. پس از ٢٢ سال مذاکرات کاملا بی فایده  آنها میخواهند که خود سرنوشت خود را در دست گیرند. این جوانان رهبری شورش اخیر در کرانه غربی، اورشلیم شرقی و غزه و در درون خود اسرائیل را در دستان خود  گرفته اند، از پیآمد های سیاسی اعمال خود آگاه هستند. برقوتی میگوید با بی توجهی به پروسه سیاسی اخیر، آنها فرآیند جدید خودشان را بوجود می آورند.

محمد بریجیا سخنگوی جبهه خلق برای آزادی فلسطین در مصاحبه با خبرنگاران  میگوید که تظاهرات توسط جوانان هدایت میشود، آنها اهمیتی به مانور احزاب نمی دهند، وی میگوید ما بجای اینکه تلاش کنیم که به نوعی کنترل آنرا در دست بگیریم  باید به آنها گوش دهیم . آنچه می بینیم  قیام مردم است فقط مردم میتوانند چنین قیام کنند، احزاب سیاسی باید به آنها گوش فرا دهند.

بعلاوه حضور دوباره زنان فلسطینی در این موج جدید شورش ها دیده میشود، با وجود اینکه زنان فلسطینی دهه ها نقشی فعال و اساسی در مقاومت ایفا کردند ،  اما با به قدرت رسیدن و رشد جریانات اسلام گرای فلسطینی از جمله حماس و جهاد اسلامی،  با  به اجرا گذاشتن قوانین تفکیک جنسیتی،  به حاشیه رانده شدند. اکنون زنان از هر گروه و دسته ای وبا هر نوع پوششی به میدان آمده و در صحنه مبارزه خود نمائی میکنند.

مساله فلسطین یک مقوله تاریخی در یک قرن گذشته است. که از زمان اولین کنگره صهیونیستها، قیمومت بریتانیا، ایجاد ملیشاهای تروریستی صهیونیستی در فلسطین تا اعلام دولت اسرائیل، از جنگ ١٩٤٨ تا جنگ ٦ روزه ١٩٦٧، از قتل عام صبرا وشتیلا در لبنان، از اسلو تا کمپ دیوید، از انتفاضه اول و دوم تا محاصره کامل غزه، از تهاجم نظامی ٢٠٠٩ و ٢٠١٢  وتا شورش کنونی جوانان ؛  مبارزه همچنان ادامه داردستمی  که از جانب صهیونیستها بر مردم فلسطین وارد میشود،  نه تنها امپریالیستها  و در صدر آن امپریالیسم آمریکا بعنوان بزرگترین حامی دولت اسرائیل بلکه  تمامی دولتهای ارتجاعی عرب و  خاورمیانه در آن سهیم هستند.  دولت اسرائیل یک دولت متعارف نیست بلکه دولتی نژاد پرست است که بر پایه بیرون راندن و حذف خشونت آمیز فلسطینیان از سرزمین هایشان و ستم مداوم بر مردم فلسطین ساخته شده است. سه چهارم از جمعیت بیش از سیصد هزار نفری اورشلیم شرقی در زیر خط فقر زندگی میکنند  که بیش از  ٨٣ در صد آنان  کودکان هستند.

 با وجود هزمونی سیاستهای صهیونیستی در اسرائیل حق تعیین سرنوشت واقعی برای فلسطین وجود ندارد. هیچ  نشانه ای از اینکه دولت اسرائیل هرگز اجازه هر نوع دولت فلسطینی را بدهد وجود ندارد. دولتهای پی در پی اسرائیلی بجایش ترجیح داده اند که در داخل خاک فلسطین کولونی نشین ها  را افزایش دهند. آنچه اکنون برای فلسطسنیان باقی مانده است حتی کمتر از ١٨ درصد از مناطقی است که طبق طرح سازمان ملل  در سال ١٩٤٧ می بایست در اختیار فلسطینیان قرار گیرد و تازه همین مقدار هم از طریق کولونی های یهودی نشین و دیوار احداث شده از هم گسسته اند. بی جهت نیست که بویژه نوار غزه را بزرگترین زندان بی سقف جهان نامگذاری کرده اندمردم فلسطین دست به مقاومت زده اند،  مقاومت آنها بهر شکلی و شیوه ای حق مسلم آنهاست. مبارزه آنها برای حق حیات، زندگی، کار ، خانه و کاشانه، آزادی، امنیت ، رفاه و برخورداری از یک زندگی انسانی حق انکار ناپذیر آنهاست.

 

سایت راه کارگر

 ١٧ اکتبر

                                                                                                                                        منابع : 

Middle East Eye

                   Is a third Palestinian intifada on the way or has it already begun?

Gurdian 5 October

Socialist worker: " The condition are ripe  for third Intifada"

Socialist worker :  Ireland  Uprising declared across Palestinian territories