به یاد اولین شهدای راه کارگر تقدیم به  " نیلوفر تشید "

 

 

ما مردمان بپاخاسته تاریخ  ایم .

 

                                  درود، درود، درود

 

 

 

ما گلهای پرپر شده تاریخمان را

می پرورانیم تا دوباره به غنجه های شاداب شکوفان،

                                                    دگر شود .

گلهای نیلوفرمان درون تالابهای خون فاشیستیان،

شکوفایی بکر دخترکان را،

                                          نوید دارد.

من نمیگویم کافرم،

من فریاد سر میدهم، که مادرم.

من با بانگ ِ فریاد مادران،

نیلوفر سپید راستین را درون ِ سینه ام ،

درون ِ آغوش گرم مادرانه ام ،

                                      پرورانده ام 

من نمی گویم کافرم،

من فغان و شیون تاریخ را ،

در سینه دارم که مادرم .

نیلوفرم،

ای آرام خفته از لای لای مادرانه،

فاشیستیان  چه بیرحمانه ،

سینه بلورینت را ،

با گلوله های آتشین ِ سرب داغ ،

                                     بشکافتند .؟

نو گل شکفته در خون ،

نیلوفر سپید تالابهای  آرامش ،

اکنون خون سرخت،

گلبرگهای سپید عروسانه ات  ،

با خروش مرد مان ،

نو عروسانه  در انتظار ِ

بهاری آزاد نشسته اند .

من مادر هزاران

 نیلوفرانم ،

نیلوفر نیاکان پاکانم .

                        درود ، درود ، درود

             

                                   

                                                                          آزاده          تابستان 1388